Aankomst van een dwerg

Gast

Beor kwam op de kleinste pony, dat hij persoonlijk ooit gezien heeft, bij
een of andere stad aan. Hij probeerde zijn klungeligheid op een paard te
verbergen, maar dat ging moeilijk, hij hobbelde van de een kant naar de
andere. Eenmaal bij de poort sprong hij van de pony en jaagde het weg
Paarden! Hij haatte paarden. Hij liep naar de poort die het zicht van de stad
hem versperde. Hij keek omhoog en zag een kijkgat. Hij bromde weer iets,
juist weer hoog genoeg voor een normaal mensen. Vast weer een of andere
mensenstad. Brommende bekeek hij toch nog eens een poort, en tot zijn
blijdschap zag hij nog een kijkgat! Op de perfecte hoogte van een dwerg!
Om te weten of de stad het waard was om naar binnen te gaan, pakte hij een
mes en stak hij in het stuk hout die het kijkgat afsloot. Hij schoof het opzij en
keek er dan door, hij keek er door, maar veel kon hij niet zien, hij bromde
weer iets en liet het stuk hout terugvallen. Zijn mes stak hij weg. Nu wist hij
nog altijd niet of het een goeie stad zou zijn. Maja, het stonk tenminste niet!
Hij bonkte eens hard op de poort.

Gast

De poortwachter zag een man al vanaf een afstand aan komen rijden. Hij schoot in de lach om het heen en weer gezwaai van de man. Eenmaal bij de poort kon hij niet zien wat de man deed. Maar zag enkel dat de man een mes pakte. De wachter pakte snel een zwaard en schoot naar de poort. Daar opende hij de poort, met zijn zwaard klaar om te slaan. Wat wilt u?! Waar is dat mes van u!?

Gast

Beor keek naar een stel stevige benen toen de poort werd opengedaan.
Moest een goeie renner zijn, toen keek hij naar het gezicht van de man die
nogal vastberaden stond, de man zou dus niet aarzelen om hem te doden.

Stop dat zwaad maar weg, wachter. Ik heb geen kwaad in de bedoeling. Ik
ben Beor Sants van de clan Ijzerbrekers, en op reis.

Hij glimlachte naar de man en haalde een doodgewoon mes uit. Hij stak zijn
hand met de mes in naar de wachter uit.

Ik wist niet dat we wapens moesten inleveren, het spijt me.

Gast

De wachter knikte. Nog een reiziger... De wachter stopte zijn zwaard weg Dat mes mag je houden, zolang je er geen kwaad mee doet. Daar houden we hier niet van... De ijzerbrekersclan? Niet van gehoord... Leg eerst maar uit voor je binnenkomt! antwoorde de wachter enigszins kwaad.

Gast

De ijzerbrekersclan... Ik weet niet wat je er niet kunt aan snappen, wachter.
Dat is de clan waar ik uit kom, je hebt de Steenhakkersclan, Goudsmedenclan,
Saffiervindersclan, Stijfkoppenclan, Ijzervingersclan, ...

Even bekeek hij naar de wachter, wie wist nu niet wat een clan is. Nog een
beetje wantrouwend stak hij zijn mes weg. Toen verscheen er weer een
glimlach op zijn gezicht, hij snapte het.

Jullie hebben hier geen clans! Begrijpelijk dat je het niet verstaat. Dat zijn
gewoon verschillende families die met elkaar samenwerken voor grondstoffen
te ontginnen. Kunnen we betere zaken doen. Jammer genoeg zitten er zulke
stomme clans bij die weer groter dan de anderen moeten zijn en proberen de
anderen uit te roeien.

Gast

De wachter had het door. Mischien kan je hier een gilde oprichten, die zijn er niet. knikte de wachter en maakte ondertussen de poort open. KOm binnnen beste man, ik mag u wel!

Gast

Beor glimlachte naar de wachter. Hij had het compleet mis!

Mijn beste wachter, een clan is geen gilde. Een gilde gaat maar
over een bepaald onderwerp, een clan niet. Een gilde kun je kiezen
of je er in gaat of niet, een clan niet, ben je geboren in die famile zit
je sowieso in die clan. En wij organiseren niets. Wij ontginnen materialen
zoals we zouden doen in normale omstandigheden, maar wij leggen de
opbrengst samen en verdelen het dan onderling, natuurlijk komt het
wel eens voor dat een familie geld achterhoud, maar als we erachter
komen hebben we wel een goede straf klaarstaan.

Hij glimlachte vriendelijk naar de wachter, en gaf hem een
schouderklopje. Dan liep hij, rondkijkend, de stad in. Op het eerste
zicht leek het hem wel wat.